хоб дид, ки махлуқи девсурат дар миёни алафзори боғи назди кулба афтидаву ба мурдан наздик аст. Ӯ аз хоб хест ва дигар тоқат накарда ангуштарини махлуқи девсурат додаро ба ҷевони назди кати хонаи падар гузошт ва ба хоб рафт. Чун аз хоб хест, боз худро дар кулбаи махлуқи девсурат дид. Зебосанам беҳтарин либосҳояшро пӯшида мунтазири махлуқи девсурат нишаст, вале аз девсурат дарак набуд. Ӯ хоби даҳшатнокашро ба ёд оварда ба сӯйи боғ шитофт ва махлуқи девсуратро беҳушу беёд дарёфт. Зебосанам гирякунон аз ҷӯй об овард ва рӯйи махлуқи девсурат пошид. Дар ҳамин маврид махлуқи девсурат чашмонашро базӯр кушода гуфт:
— Акнун, ки ту дар паҳлӯям ҳастӣ, ман аз мурдан наметарсам.
Зебосанам бо гиряи талх гуфт:
— Не, ту бояд бимирӣ, ман туро дӯст медорам ва завҷаи ту шудан мехоҳам.

Баъди ин сухани Зебосанам ҳама ҷойро рӯшноӣ фаро гирифт ва овози мусиқӣ танинандоз гардид, махлуқи бадҳайбат нопадид шуд ва дар рӯйи замин шоҳзодаи хушсурате хобида буд.
Зебосанами ҳайратзада пурсид:
— Махлуқ куҷо шуд, ту кистӣ?
— Он манам ва парии бадсиришт бо ҷоду маро ба махлуқи девсурат табдил дода буд. Ин ҷодуро муҳаббати пок аз байн мебурд, ки ту ба он сабаб шудӣ. Ман туро дӯст медорам, ба хонадоршавиамон розӣ шав, — гуфт шаҳзодаи хушсурат.