зоӣ Коҷурро бо Хотур, аз шаҳро ба Махларӣ бибурдонд, овардаи.
Хуршедшоҳ чун поки Махларӣ шунид, багирифт.
Самка донист, ки чоре нагирад. Гуфт:
— Эй бузургвор шоҳ, дил фориғ дор, ин ранге набошад. Акнун ба гувоҳии шоҳону наклавҳонон, ки ин ҷо ҳозиранд, ин зокари ман аст ва ба худ қабул кун.
Рӯзафзун гуфт
— Туро инз ба бородари қабул кардан Гуфт:
— Эй шоҳ, ба куани он ки шоҳ маро бародар хондааст, ӯро ба халфа қабул кунад.
Шоҳ дасти вэй бигирифт ва бо вэй духтару бородари бигуфт.
Шоҳ Фӯфурро ва Хоҷакаи казиру паклавҳонон ба Рӯзафзун супурда карданд. Хуршедшоҳ ӯро пеши тахти худ бинишоб. Фӯфурро Кочури дашт карданд. Полҳанг дар гардан пеши тахти Хуршедшоҳ бидоштанду Хуршедшоҳ дар ишон назар накард. Гуфт:
— Паймона пион чи кунен? Ё доред аз он ки маро дар паки бибурданд?
Самкаро аз Кофур ба омад. Рӯй ба Сурҳи Кофар кард, гуфт:
— Он ки ба ту супурдан куҷаст?
Гуфт:
— Дар банд кардаам, агар мондааст?
Кас фиристод ба Кофурро низ қодир карданд.
Нағсс Рӯзафзун даромад ва падари худро корде зад ва бикушт ва шаҳро хидмат карду гуфт:
— Эй бузургвор шоҳ, аз баҳри он ки бор кардам, ки чун пофармудӣ ӯро куштан аз баҳри дили ман, ки Рӯзафзутро аз шоҳ кина дар дил оид. Авола падари худро куштан, то ҳама касро якин бошад, ки шоҳро бандаам ва кас, ки бо шоҳ душман бошад, ӯро ҳам чунин мекунем. То шоҳ нагуяд, ки нек накард ва наклавҳонон маро паросода нахонанд.
Шоҳ бо камчинон, ки қозир буданд, ба Рӯзафзун офарини карданд. Пас Самка айёр порде зад ба Кофурро бикушт ва Сурҳи Кофар Хотурро бикушт. Ва дар саро поӣ бигирифтанд ва берун кашиданду бишлохтанд.
Хуршедшоҳу Фӯфуршоҳ сухани Махларӣ негуфтанд.
Чосус пеши Армониюқ омад ва гуфт:
— Эй шоҳ, дарабе, ки Кочури Хотур ва Кофур — дар