Баъди ду моҳ бо тасодуфе онҳо ба ҳам рў ба ру омаданд. Ду
навча. Навчаи пешина навчаи ҳолангиро нашинохт. Эътибор надода гузашта рафтанӣ шуд, ки навчаи ҳолангӣ маънидор китфашро ба китфи ў расонда гузашт.
– Кўрӣ, намебинӣ? – бонг зад навчаи пешина.
– Бале, як вақт кўр будам. Ҳеҷ ҷоро намедидам. Фақат дар ғами шикам будам. Акнун биноям. Ҳама чизро мебинам. Раҳмат, ҷўра барои дорўи нағзат.
Навчаи пешина навчаи ҳозираро акнун шинохт.
– О, ин тўӣ?
– Бале, ман.
– Э, офарин!
– Офарин ба ман не, ба ту офарин!
– Ин тавр бошад, дастатае те.
– Ин дафъа барои чӣ?
– Те гуфтам, те-да.
– Мана, дастам.
– Қасам хўр.
– Қасам мехўрам. Барои чӣ?
– Барои он ки ...
– Барои он ки ...
– Дигар ҳеҷ гоҳ пур ...
– Дигар ҳеҷ гоҳ пур ...
– Дигар ҳеҷ гоҳ ... пур ҳам намехўраму ғам ҳам.
– Нест бод фарбеҳӣ!
– Нест бод фарбеҳӣ!...
– Ана, ин гапи дигар ...

Соли 1985.

«ДУРУСТТАР НАВИС»

Рўзи якшанбе ҳаққу ҳамсояҳо суратгири рўзнома Амриддини Мўсоро ҳалқасон печонда гирифтанд. Ҳар кадоме дар даст рўзномаи онрўзаро нигоҳ медошт.
– Э, офарин!