Бе ягон фикру хаёл эълони «Ба маҷлис рафтам»-ро ба тиреза часпондам. Ба ин гап ҳама, ҳатто шаккокҳо ҳам, бечунучаро бовар мекунапд. Чупки дар кишлоку шаҳру район чн бисёр? Маҷлис бисёр.
Падарамро машгули ҳезумшиканӣ дарь-ёфтем. «Эҳа, писари мо умадиян-ку!» гўён ҳатто гарду чанги ҷомаашро наафшонда маро сахт ба оғўш кашид. Мо мардона, яъне бе-гирья, мулоқот кардем. Баъди дастфишорӣ барои ҳолпурсӣ даҳон кушоданӣ будам. Ам-мо падарам имкои надод:
— Медунед, писарам, кадум шаб ба уни-вермаг дузд дарумад.
— Ҳой, мардак! — чун ҳамеша модарам дарҳол асабонӣ шуд. — О, аввал саломатии бачаатонро пурсед. Мопед, аввал як пиёла чоӣ нўшида, дамаша рост купад... Андактар китоби чилдурўға мекушоеду қиссагўӣ меку-нед...
— Як гуфтам-дия, заиак! — падарам бе-парвосна хандиду маро ба пеш хала кард.— Пеш дароед, писарам. Аввал якта чоӣча ху-рем. Э, дарвоқеъ, медунед, писари Бобои ха-роб зэн гирифт. Туяш...
— Ҳой, мардак! — овози модарам боз раъ-досо садо дод. — О, як дам тоқат кунед!
— Хуб шудааст, заиак! Медунед, писа-рам... Эъ, дарвоқеъ...
Шаб дар хонаамон ҳамсояҳо ва ёру ҷўра-ҳо барои дидорбинӣ ҷамъ омаданд. Модарам оши равғани зағиру биринҷи девзира ва зир-ку зирадоре пухт.
Гулхани гапу базла лаҳза ба лаҳза ба-ландтар забона мезад. Сўҳбати дўстон то дер-гоҳи шаб давом кард. Агар падарам ба ко-раш парешон шуда, аз ҷоӣ намехест, шинаки мо шояд то рўз тўл мекашид. Лекин афсўс, ки аз оқиби падарам дигарон низ ду-ду, се-се пароканда шуданд.
Модарам нону канд ва газаку меваҷотро зуд-зуд бардошта, ба лаби ток қатор чиду дастархонро ба дастам дод.
— Нонрезаҳоро ба таки девор афшонудас-тархонро ба мехи аӣвон овехта биё, бачаҷон. Ман то омадани ту як ҷогаҳи баланди муло-имакак меандозам, роҳат карда хоб меравӣ... Маълум, ки аз роҳи дур мондаю шалпар шу-да омадаӣ...
— Ҳой, хохар...