–Ҳоло ки худат дар расвоии худ мекўшӣ, бояд бидонӣ, ки зану фарзандони ту ҳам аз ин пас канизу ғуломи кушандаи гов хоҳанд буд.

Рав, ки фарзандони ту бо ҷуфти ту
Бандагони ў шуданд, афзун магў!

Мардум, ки ҳозир буданд ва ин ҳукмро шуниданд нигарон шуданду ба Довуд (а) эътироз карданд, ки ин чӣ фармоне аст? Бечораро говаш куштаанд, ҳоло ба ҷойи товон амволи худро бояд бидиҳад ва зану фарзандаш ҳам канизу ғуломи ў шаванд?
Довуд (а), ки нороҳатии мардумро дид, гуфт, ки ин фармон далеле дорад ва барои донистани он фардо ҳама дар таги фалон дарахт ҳозир шаванд, то аз асли ҳодиса огоҳ гарданд.

Ҷумла бархезед, то берун равем,
То бар он сирри ниҳон воқиф шавем.
Дар фалон саҳро дарахте ҳаст зафт,
Шохаҳояш анбуҳу бисёру чафт.
Сахт росих хаймагоҳу мехи ў,
Бўйи хун меоядам аз бехи ў.
Хун шудаст андар буни он хушдарахт,
Хоҷаро куштаст ин манҳусбахт.
То кунун ҳилми Худо пўшид он,
Охир аз ношукрии он қалтабон,

Чун дастҳои соҳиби говро бастанд,
Довуд (а) гуфт:
–Ин мард ғуломи бобои кушандаи гов будааст. Рўзе хоҷаи ў зери ин дарахт чодар зада буд, ин мард ўро кушт ва сарашро бо корде, ки нишони ўро дорад, дар зери ин дарахт таги хок кард. Он гоҳ дастур дод, заминро канданд ва сари куштаю кордро ёфтанд.