Амир Исмоил: Бар зиммаи ман чӣ мондааст?

Рофеъ: Барои бастани сулҳ бояд ба Тавовис рафт.

Амир Исмоил: Кӣ кафолат медиҳад, ки дар ин миён хиёнате вуҷуд надорад?

Рофеъ: Ман.

Амир Исмоил: Шумо фақат метавонед аз ҷониби мо кафил бошед.

Рофеъ: Ба тамоми масъулият кафолати ҷонибайнро ман ба гардан мегирам.

Амир Исмоил меандешад: “Худоё, худовандо, ман ҳеҷ гоҳ худро чунин ҳакиру таҳқиршуда эҳсос накарда будам”.

Амир Исмоил ғамгинона, вале бо шакку тардид дар ӯ хира мешавад.

ТАВОВИС

Амир Наср, амир Исмоил, Рофеъ бинни Ҳарсама ва бузургони Самарқанду Бухоро.

Амир Наср: Барои охирин бор мо гузашт мекунем ва ба амир Исмоил озодиҳо медиҳем. Вале намедонем, дар оянда бародари азизамон аз худ боз чӣ хориқулодагие буруз медиҳад. Мо эшонро аз маъмурияти амири хироҷ узл намуда, барои итминони хотир бародари дигарамон Абуисҳоқро ба ҷои эшон таъин мекунем. Барои он, ки минбаъд чунин ҳодисоте аз ҷониби бародари азизамон рух надиҳад ва хироҷи Бухоро дар мӯҳлаташ пардохта шавад, амири Хуросон кафолат медиҳанд. Акнун аз бародарамон амир Исмоил пурсида мешавад, ки оё эшон ба чунин сурат ҳал шудани моҷаро, бо чунин шарту шароит баст шудани сулҳ мувофиқ ҳастанд ё не?

Амир Исмоил аз ҷой хеста ба амир Наср таъзим мекунад ва мегӯяд:

• Ман розӣ ҳастам, ва боқии умр бар он мекушам, ки садоқати худро ба бародари бузургвор нишон диҳам.

Амир Наср аз тахт поин омада амир Исмоилро хилъат мепӯшонид ва ӯро ба оғӯш кашида, нобоварона ба чашмонаш менигарад. Амир Исмоил аз хиҷолат нигоҳашро мегурезонад. Амир Наср ба Абуисҳоқ низ хилъат пӯшонда ӯро дар оғӯш мекашад.

Амир Наср: Мо аз бародарони хеш умедворем, ки барои таҳкими сулҳ, осоишу оромиши кишвар ҷаҳд менамоянд.