Онҳо то он қаторе расиданд, ки сарбанду либосҳои занона фурӯхта мешуданд. Лаҷоми аспро ба дасти Пӯлод дода, Ялқоп чун марди серпул аз назди фурӯшандаҳо гузашта аз ину онаш баҳои молашонро мепурсид. Баҳояшон чунон баланд буд, ки ҳеҷ бовари кас намеомад. Охири охирон Ялқоп он чиро, ки ҷустуҷӯяш мекард, дарёфт: Сарбанди зебои начандон калон, аммо на он қадар рӯшан ҳам. Пас машғули харидан шуд.

Пӯлод, асп дар дасташ, даҳ қадам дуртар меистоду ба атроф нигариста интизорӣ мекашид ва дар атроф он қадар ношиносонро медид, ки... Камбағалону маъюбон ҳам хеле зиёд буданд. Ана, тан хилъати чиркин, бачае аз Пӯлод хурдтар, дар аробае чархҳояш майда одамеро мебурд, ки ҳарду пояш набуд ва ҷон пойҳоро дар изораш дӯхта буданд. Ана боз як марди шинели чандапӯш, ки гӯшти рӯяш чун гӯшти кабудранги вайроншуда ва сафедиҳои чашмонаш хун гирифта. Ана ҳам он марди руси якдаста, ки соатҳои кукудор мефурӯшад (Пӯлод боре чунин соатҳоро дида буд). Руси якдаста соатҳоро баланд бардошта ба мардум нишон медод, аммо касе ба онҳо нигоҳе ҳам намекарду аз паҳлӯяш гузашта мерафтанд.

Як бачаи девонафеъли авбошнамо, бо мӯйлабхони сиёҳ, китфонашро бозӣ доронда рост пеши Пӯлод омад. Меомаду ё сафсата мегуфт ё суруд мехонд, ки Пӯлод вожаҳояшро дарҳол нафаҳмид:

Чӣ аз туву чӣ аз ман,
Фарқе набувад дар он.
Қисмат куну бо мо кун,
Ёбем раҳаш осон.

Фарқе набувад ёрон,
Чӣ дуздему чӣ мулло,
Қисмат куну бо мо кун,
То нақд шавад аз мо...

Ӯ гӯё ки раҳбараҳ мерақсид ва дар бари Пӯлод рост шуда ҳамоно тоқияшро аз сараш гирифт...

Оне ки надорам ман,
Ҳоло зи шумо бошад.
Ҷайбам ҳама гар холист,
Дастам гузаро бошад...