Рӯзи хеле хуш буд, аз ҳама муҳимаш, ки пагоҳ рӯзи ҷашни буд. Ҷашни Октябри Кабир. Ҳама мегуфтанд, ки дар канори деҳа, рӯи сабзазори кушод, маҳракаву ҳар гуна бозиву қувваозмоиҳо хоҳад шуд. Дар Гочук ҳам чунин бозиву қувваозмоиҳо дӯст медоштанд ва барои Пӯлод муҳимаш он буд, ки донад: оё сокинонӣ таҳҷои маҳракаҳоро аз Гочукиҳо беҳтар мегузаронанд? Ва ӯ бо андаке рашку ҳасад чунин андеша кард. Не, онҳо кай бо йигитҳои мо баробар шуда метавонанд? Савораҳои моро чӣ мегӯяд? Духтарҳоямон, ҷавононамон чупон овозхонӣ мекунанду мерақсанд, ки... Бо он ҳама нобоварӣ ӯ фарарасии ин ҷашниро аз ҳамсинфонаш дида зиёдтар интизор буд. Ҳатто ӯ бо ёди интизорӣ он қалами лаънатиро (илоҳӣ он қаламро бо Илҳони — Қалҳони шайтон ба дӯзах барад...) ҳам фаромӯш карда буд. Пӯлод дар дилаш кинаро намепарварид ва ҳатто дар ин лаҳзаҳо он баҳои бечораву тарсончак, ки аз падараш хуб ҳам метарсид ва тақдир бо ӯ бародараш карда буд, азиз медошт.

Модараш, бо он ки гӯё ҳанӯз миёни мардум баромаданаш барвақт бошад, ба ҷашн нарафт. Аммо фаҳмидан мумкин буд, ки ӯ аз он рӯйдоди дирӯзӣ ҳанӯз бо шӯяш рӯи хуш надошт. Ӯ аз чувол барои бачаҳо пироҳани нав баровард ба пояшон нигариста оҳе кашид. Попӯшашон кӯҳна буд, аммо чӣ ҳам мекард, вақте дигараш ёфт намешуд...

Ва онҳо пушти ялкопи аллакай нӯшидаву аз пештара дида озодатар пӯшида, ки зуд-зуд қадам мемонад, ҳаракат мекарданд.

Ҷашн ҳанӯз оғоз наёфта буд, аммо сабзазор пур аз одам буд. Зери чор деги калон оташ месӯхту дуди сафедранги ҳезумҳои тирамоҳиро мебаровард ва бачаҳо ба «даводавак» саргарм буданд. Калонсолон ба гурӯҳҳо ҷудо шуда оҳиста сӯҳбат мекарданд. Дар аспбандӣ сафи аспҳо зиёд мешуд, ки бисёри онҳоро барои пойга тайёр карда буданд ва дуртар шӯтурҳо мечариданд. Гӯсфандҳои куштаро низ оварданд. Бачаҳо ҳангоми бозӣ ба дегҳои шӯрбо менигаристанд: бисёре аз онҳо лаззати гӯштро кайҳо аз ёд бурда буданд...

Дар паҳлӯи дегҳо мӯйсафеде халтаи пур аз донаи қадуяшро гузошта сари онро кушоду болои донаҳои қаду истакони кӯчакеро ниҳод. Бачаҳо пули сиёҳе, ки