— Ху-уб...— гуфт дароз бе ягон ҳавобаландӣ.— Кӣ туро пурсид, ки аз ӯ пуштибонӣ кунӣ?
— Ҳеҷ кас, — гуфт Пӯлод ва паст наомад, — худам. Ва ҳар кас, ки даст мебардорад... Илхон гуноҳе надорад, хайр чӣ, бечора мариз аст.
— Мариз аст ё не... Ин кори ту нест.
— Кори ман ҳаст! Ӯ... ӯ бародари ман аст!
— Бародар? — бо тамасхур гуфт дароз ва ба бачаҳо нигоҳ карду ханда сар дод.
— Хайр, маълум, ки ту ҳам ба каллаат хупок мехоҳӣ...
— Ман? Ба каллаам? — Пӯлод дигар ба ҷуз нигоҳҳову хандаҳо чизеро надод ва мағрурона пеш омад.
— Канӣ, як санҷида бин...
— Хайр, хайр... — гуфт дароз китфашро тела дода як қадам қафо рафт ва ҳамчун Пӯлод омодаи ҷанг шуд...
— Фарёд!.. фарёд доранд! — аз пушти дар овозе баромад ва ҳама бо таАССУФ, ки чанде чунин як базми аҷибро надида буданд, вориди синфҳо шуданд. Дароз ба бачаҳо нигариста аз пушти онҳо рафт, аммо Пӯлод бошад бо ҳамон мағрурӣ ҳанӯз ҳам дар ҷояш омодаи муқобилият буд, то он даме ки ӯ аз пушти дар ноаён шуд.
Ҳама интизори он буданд, ки дар танаффуси калон чӣ мешуда бошад, аммо чизе ҳам нашуд. Пӯлод барқасд паҳлӯи Илхон меистод ва ҳамоно ба он дароз менигарист, аммо дароз бо чашмони хоболуд аз паҳлӯи онҳо гузашта, чунон вонамуд мекард, ки гӯё Пӯлодро дар умраш надида бошад. Илхон дар аввал сарашро ба китфонаш кашида ба касе нигоҳ намекард; ҳоло бошад дигар наметарсид ва, ба бачаҳое ки бозӣ мекарданд, мағрурона менигаристу аз кисааш чизеро бароварда мехонд.
Ҳодисаи дигаре рух дод. Вақте ки Ҳолбика танаффуси калонро эълон кард, Пӯлод чун ҳамагон даст бар портфели худ зад, ки болои курсӣ дар миёни ӯву Илхон меистод, аммо нонашро пайдо накард. Портфели ӯ на танҳо дар синф, балки диққати ҳама мактабиёнро ба худ мекашид, зеро чунин портфелҳо ҳамагӣ чандто буд ва дигар ҳама халтаҳои латтагӣ доштанд. Маълум мешавад, ки касе ба дохилаш нигоҳ кардааст?... Ҳама ба ҷониби ҷӯбори начандон дур рафта буданд ва дигар Илхон ҳам наменамӯд... пас кӣ ба портфел даст