---

Он ки гўяд: – «Ҳақ манам, танҳо манам!»
Дар ҳубоби хеш зиндоне санам.

---

Осмон ҳам об дорад дар ҷигар,
Аз Замин сад тоб дорад дар ҷигар.

---

Аз минбари гул илми амал сўйи фалак бурд,
Мо дар фалаки кинаи худ бесару поем.

---

Зи гаҳвора то гўр тарсондаанд,
Ва дар гўр ҳам мункаре мондаанд.

---

Осмон бо чароғи худ мегашт,
Рўзу шаб дар суроғи худ мегашт.
Одамӣ бар умеди ин раҳгум,
Мешуморад ҳанўз худро дум.

---

Чунон кушт одамӣ дар хеш инсон,
Ки бўйи одамӣ ҷўяд зи ҳайвон.

---

Дил гуфт, ки «Хоки Ватанат хуб шиносӣ?»
– Хоке ки ба чашмам задаӣ чун нашиносам?

---

Нест хушдил бо зану фарзанди худ
Ифтихори хешии Одам кунанд.

---

Бо оби ҷигар хаташ навиштам,
Хандид, ки «нақши рўйи об аст.»

---

Сар то ба пойи олам бутзор шуд аз одам,
Беҳуда бут шикаста бо хуни дил Пароҳим.

---

Замон бе замина равон чун хаёл,
На аз ҳаҷр тарсад, на ёди висол.

---

Ҳайфи шамшери муғул, ки кунд шуд,
Дар буриданҳои гарданҳои суратҳои мо.

---

Шикоят чун зан аз шавҳар кушояд,
Ба сўйи ошиқи худ дар кушояд.

---

Шикоят сўйи пўсидан ниҳад хў,
Иродат сўйи рўидан ниҳад рў.

---

Зиндагиро содаҳо зоидаанд,
Тарсамаш, мирад зи дасти пухтаҳо.

---

Одам оламро кашида бар салиб,
Боз хоҳад зиндагонии наҷиб.

---

Саркашон зеботар аз субҳи фурўғ,
Ногаҳон рафтам дили шоми дурўғ.