Даъвате орад ба қаҷ аз аз роҳи рост.
“Йаштарун би-ъаҳди Аллоҳ”-у қасам,
Мекунад ӯро дар охир муттаҳам.
Баҳрае нагрифта, дар он рӯзи сахт,
Мешавад маҳрум зи бахту тоҷу тахт.
Менагӯяд як сухан бар вай Худо,
Мекунад бо вай ғазаб дар қасди мо.
Менашӯяд пок дар вай Ӯ гуноҳ,
То бимонад мундариҷ дар суф мубоҳ.
Дар ҳадис аз қиссаи Ашъат бихон,
То намонад шакку шубҳа дар баён.
Назди Акрам рафту гуфт, ки ай Амин,
Чоҳи об доштам ман дар он замин.
Тӯли чанд сол мезадам бар он каланд,
То шавад хокаш каму обаш баланд.
Он замини сахт буд, ман баҳри об,
Карда будам бас ҷигарҳоро кабоб.
Ман шабу рӯз кор кардам, то ки он,
Ҷорӣ гардад баҳри мардум аз хизон.
Лек амузодам биёмад, ғасб кард,
Сад дурӯғро бо қасамҳо насб кард.
Гуфт: “Биллоҳ! Чоҳи ман аст, ай қариб,
Пас, чаро бошад туро аз он насиб?!
Аз падар мерос гирифтам чоҳи об,
Ончи мегӯӣ ба ман нест ҷуз сароб!
Рав аз ин ин ҷо! Бори дигар рӯйи ту,
Ман набинам назди чоҳам, ай аду!”
Ман бигуфтам: “Шарм надорӣ, ки маро,
Сад “дурӯғчӣ” хондаӣ назди Худо?
Муттаҳам мехонӣ гар худ дидаам,
Ки чӣ тавр бо як азоб ман кандаам...”
Лек, ҳазор гуфтам, бигуфт: “Таллоҳ, ки ин,
Чоҳи ман аст, обу хоку ин замин!”
Маҳбуби Ҳақ гӯш карду пас, чунин
Кард насиҳат оиди он, ай амин:
“Гар надорӣ шоҳиду, - гуфт, - бас далил,
Кун таваккул бар Худо дар кори зил.
Бар Худо биспор, ки ҳоли муштаро,
Нанг гардад рӯзи сахт аз иштаро.
Гар туро маҳрум бикард аз чоҳи об,
Пеши чашмаш мекунад боғро сароб!
Пас, қасам бо номи Ӯ дар кори каҷ,
Мекунад ҳоли бадеро сахт фаҷ.
Пас, машояд хӯрд савганд гар сухан,
Хуб дурӯғ бошад дар ҳар анҷуман!”
Ин насиҳат аз Паёмбар шуд ироъ,
Пас, макун дар кори хомаш ҳиҷ шуҷоъ.