Хасисе тарафдори хасисон аст ва хасисонро дӯст медошт.

Хасисӣ камбудӣ не, ақли зиёди инсонист.

Аксари боён аз хасисӣ ба чунин шоҳомат расидааст.

Пиронро нодорӣ маҷбур мекунад, ки хасис шаванд.

Дар ҳақиқат дур буд, аммо рангашро муайян карда натавонистам.

Эй инсон, ки шумораат ба миллион расидааст ба атроф бингар ва хулоса намо, ки бо ҳамдигар чӣ тавр муносибат намоӣ. Ақаллан дар айёми пириат ба даҳон лаҷом заданро омӯз. Ақаллан бо обрӯ ба водии хомӯшон сафар намо.

Одамизод хислати аҷибе дорад, ки якеро маъқул дигареро ба табъи худ номаъқул ҷудо мекунанд. Ҳатто аз дигари якдигар нафрат пайдо мекунанд. Хайр чӣ илоҷ дунё пур аз аблахон, дуздон, дурӯғгӯёну разилон гаштааст. Дунё ҳамин тавр сохта шудааст.

Ӯ бо викор ҳавобаландона гап мезад, гӯё пуфаке буд, ки ботинаш пур аз дам.

Танбалро омӯхтани хоҳиш мушкил аст.

Дар зиндагӣ аз ҳад зиёд набояд тарсу буд.

Дар ҳарб аввал тарсуҳо мемиранд.

Кӯшиш намо то тарсу набошӣ.

Дар саҳнаҳои театр воқеаҳое рух додаанд, ки боварӣ кас намеояд. Боре ҳангоми намоиш ҳолати бо модараш дар нақш: - Кӯр чашмонат? - Кӯр чашмонат гӯён муроҷиат мекунад.

Аз зал тамошобине аз ҷой хеста дод зад, ки кӯр ҳастӣ, ки чашмони ӯро намебинӣ. Ин аз он дарак медиҳад, ки ҳунарманд нақшро ҳақиқӣ бозидааст ва тамошобин онро ба ҳақиқат қабул кардааст.