Дар зиндагӣ набояд гӯсфанд буд. Гаҳе мор, наҳанг, палангу шер бош, вагарна азоб хоҳӣ кашид. Афтотро чун кабутар нишон бидеҳ, аммо чун мор рафтор намо, ин ҳама ба хотири худмуҳофизатӣ аз душманон аст.

Баъзан аз диди мардум дур шудан хуб аст.

Агар хоҳӣ қадрат баланд шавад, гоҳе аз ҷамъият дур бирав.

Онҳое, ки аз чашми шӯҳрат дур шудаанд ва аз ҷамъият дур бираванд, шӯҳрати пештараашонро зиёдтар ба даст меоранд.

Худро ҳурмат бикун, то дигарон иззатат кунанд.

Аз сахигии бештар хасис будан хуб аст.

Ҷое бирав, ки касе талабгоратро бошад.

Меҳмонӣ зиёд машав, ки обрӯят мерезад.

Чун ғаркшудаеро мебинӣ, аввал биандеш, ки ҳоҷати наҷот додан аст ё не? Зеро аксари вақтҳо ғаркшудаи наҷот додаи ту худи туро ғарк мекунад.

Ту тут гуфтӣ, ман тутӣ бе дона нидо кардем.

Барои хулоса баровардан, аввал бо дастонат онро бидор.

То замоне ҳаромиву нопокизӣ вуҷуд дорад, имону виҷдон хор мешавад.

Инсон то даме қалбаш метапад, ором гашта наметавонад.

Ҳамагон бо гиребони кандагӣ, кафани бообила ба сӯи мансабҳои боло менигаранд. Ҳама ҳаракат мекунанд, ки мансаберо соҳиб шаванд. Бо ин ҳаракатҳо ба пеш меравем? Ҳаргиз бо чунин маданият мо пеш намеравем, на, боз ҳам на!