---

Барои омӯхтан вақт камӣ мекунад.

---

Ҳамаш баҳона аст.

---

Барои инсон аз ҳама муҳим саломатист. Оне хӯрок мехӯрад, нафаси солим мекашад бардам аст.

---

Ин қадар ҳақиқатро маҷӯ. Ту худ ҳақиқат ҳастӣ.

---

Зоҳир бо ботин ҳамбахс шуданд. Зоҳир аз гиребони ботин дошта бо овози дагал гуфт:
— Кай бо одоби намунавии худ маро роҳбарӣ мекунӣ?
Ботин хомӯш буд ва чизе намегуфт.

---

Эй инсон қонуни осмониро вайрон макун. Бояд ту ба ин қонун тоқат бикунӣ. Муносибати хоксорона намо. На ба ҳама меҳрубон бош, онеро ҳурмат намо, ки ба қадрат мерасад.

---

Зан мардро ба чашм мебинад ва бо қалб дӯст медорад.

---

Занҳо бештар бо қалб не, бо эҳсоси додаи мардон мешаванд.

---

Одамон гуногун мешаванд. Масалан одамоне ҳастанд, ки нармдил ва меҳрубонанд ва дили дардманд доранд. Нармдилиро ба касе раво бубинед, ки ба он сазовор бошанд.

---

Барои одамон аз ҳама муҳим чӣ муҳим аст?
— Пур кардани меъда муҳим аст ё кашидани нафас?
— Албатта нафас муҳим аст. Инсон бе ғизо чанд рӯзе тоб оварда метавонад, аммо бе ҳаво дақиқае чанд. Бе нафас ҷон ба Ҷаббор месупоранд.

---

Ҳарчанде одамонро меомӯзам, ҳамон қадар ба хулоса меоям, ки инсон миллионҳо маротиба мехоҳад сарватманд гардад. Ба сӯи дониш аз 1000 нафаре дили нохоҳам майл мекунад.

---

Ҳаёт сохтан баҳс аст.