Роҳҳои зиндагӣ гуногунанд, яке бо як роҳ рафт, дигаре бо роҳи дигар.

Ҳар ки роҳи худро дар зиндагӣ интихоб мекунад. Он роҳ дуруст аст ё нодуруст, инро вақт муайян мекунад.

Ҳошим ГАДО:

НОРАСОПАРУБОЛ
Кулоҳ наметавонад бе сар бошад.

Одамоне ҳастанд, ки як умр кулоҳ ба сарашон намегузоранд.

Кулоҳ бошад, боз беҳтар.

Бе кулоҳ сар безеб аст.

Ҳарчӣ андешӣ, ҳар қадар худро ва дигаронро саволборон куниву мисли жолаву шоҳнам дар сари мардум резонӣ, на ту ва на одамон ба саволи «Охираш дар куҷост?» ҷавоб намеёбед.

Ҳаққи ҳар як тоқӣ ҷав аст.

Дар нӯги алаф пашшае нишаста буд. Ин пашша дар чӣ хаёлу андеша буд? Инро на ту донӣ, на ман ва на ӯ.

Раёсати Иттифоқи журналистони Тоҷикистон аз даргузашти собиқ сармуҳаррири рӯзномаи вилоятии «Бадахшон», собиқадори соҳаи матбуот

НУСРАТУЛЛО ДОРҒАБЕКОВ андуҳгин буда, ба дилбандону пайвандони марҳум ҳамдардӣ баён мекунад.

Ҳошим ГАДО:

ЗИНДАГӢ ИН ХУДАШ МУБОРИЗА АСТ Дар даромадгоҳи қабристоне навиштаанд: «Хуш омадед!»