– Ҳофизӣ кун, бачаи бобо! Дар овозат кабкҳо мефуроянд.
– Ҳайф, ки нахондем. Агар не, ба мо ҳам ягон қоғазу қалам мерасиду дар бӯву тафи рӯған дамгир намешудем.
– Пеши худат сад хондагӣ гарданкаҷаст.
– Дари хонаи падарчӣ ҷон мегирӣ?
– Насабаш чӣ буд?
– Хоҷа Афғони соқипарӣ.
– Ӯ бад медидат?
– Оҷама дӯст медошт хонасӯхта, ҷойи куштанма намеёфт.
– Найранг мебозидӣ-а?
– Ҷоҳил буд, мезадам...
– Ту қарор меништӣ?
– Як бегоҳӣ ҳаракӣ алаф оварда, дар бало дармондам. «Сағира, бар падарат лаънат!» – гуфту ба тасман паҳне сахт задам. Сарам чархид, чашмҳом сиёҳӣ зад. Таги долон санге дидаму бардошта ба фархи сараш фуровардам. Яке очам омад...
– Ҷангат накард?
– Дилаш сӯхте! «А бача, таноби умрат биканад, ҳалокаш кардӣ! Вой, хонаам...» – оби дида рехт. Шӯрпахта кофта овард, ба пешониаш баст.
– Шаб куҷо рафтӣ?
– Даруии кохдон хобидам.
– Оҷаат надидат?
– Дар латтае паноҳӣ нон печонда овард.
– Чизе гуфт ба дарди бемор?
– Гуфт: «мурда барин хоб аст».
– Ту чӣ гуфтӣ?
– Савганд ёд кардам, ки калон шавам, духтари зани дигариша мегирам.
– Баъд ӯ Бегимоҳа нагирифтӣ?
– Хушдор кофт ба худаш.
– Хушрӯ буд-чӣ?
– Чашми рости ӯ ба чапаш қаҳрӣ буд. Мӯйи сару қадаш як ваҷаб. Лилипуте.
– Зеби гӯр доштак бигӯ?
– Сари қаҳр «ошиқ» шудам, додар.
– Ҳӯ-ӯ, ба дара нигоҳ кун, як села кабк парвоз дорад.