АКАВУ ХОҲАР

Марям ба офтоби сари кӯҳ ба дарозо нигаристу раҳи пурхатар пеши рӯ, аз сафар гаштанро бехосият гуфт. Масофаи хуршед то хонаи шаб аз вақт бозғӯст. Кӯдаконаш чашм ба роҳанд. Ҷойи андеша набуд, ки баъди дуъои модар бе ҳеҷ дудилагӣ ҷомадонашро бардошту ба роҳ баромад.

Мошини боркаше оҳиста шуду дар чорсӯ истод ва дари тарафи мусофир боз гашт. Мардаки сиву нӯҳ – чилсолаи ришу мӯйлабаш давида, чашмонаш суп-сурх ва батанутӯше ба ҷавонзан ишораи нишаст кард. Марям ҷомадонашро пеши поҳош монда, дарро сахт пӯшид. Мардак нӯмое хандид. Марям аз чашмони суп-сурхи ӯ рамидаву домангири худ буд, ки чаро дер азми сафар кард.

Мошини вазнинбор ҳамранги аскари тирхӯрда пеш мерафт. На зан аз мардак чизе мепурсид, na ронанда аз мусофир. Ҳарду саргардони олами хеш буданд. Шиншаҳо пуштаҳоро менамуд. Мардак мегӯй дар маснади шоҳӣ мениҳит, ки дамбадам гиребонҳои куртаи хокитобашро ба ду тараф бар мезаду бовиқор ба роҳ назар меандохт. Шамолаки баҳорӣ аз тирезачаи паҳлӯ ба сару рӯ форам мерасид. Хомӯшӣ ба дили мардак зад, ки ҳамогӯши фармон ин фалакӣ мехонд:
Хо-о-ой, ана раҳи каҷмокачу уна раҳи ро-о-ост,
Хо-о-ой, нозанина бин, ки мерава ба раҳи ро-о-ост.
Ҷо-о-он, мардумо меган, ки нозанин ёри шумо-о-ост,
Хо-о-ой, шояд, ки дурӯғи одамон гардад рост-е-е-е...
– Муаллима, «ҷон!» бигӯ!
– Ҷони беҳуда надорам, ки қурбонат кунам.
– Паҳ! Ин хел мефаҳмидам, саворат намекардам.
– Обу адо шудем дар ҳофизийят.
– Дар тӯйи арӯсит кӣ хонда буд?
– Чӣ суоле?
– Дилгир набош, ҳофизи тӯят кӣ буда?
– Аҳмад Зоҳир.
– Ҳофиз овардем бигӯ. Сабзаи гӯри Аҳмад Зоҳир чанд газ дамидаву хушк шудааст.
– Он вақтҳо зинда буд ҳофиз.